Η Ιθάκη ενός μεγάλου ταλέντου

Στα 29 του μόλις χρόνια, ο Γιώργος Σταθάτος κρέμασε τη φανέλα του, και επέστρεψε αναλαμβάνοντας προπονητής στον ΠΑΣ Ναυπάκτου. Διαβάστε για την πορεία του

Αναμφισβήτητα όταν μιλάμε για τον Γιώργο Σταθάτο αναφερόμαστε στον πιο ταλαντούχο αθλητή που έβγαλε η Ναύπακτος την τελευταία εικοσαετία, τουλάχιστον στο χώρο του μπάσκετ. Τα πλούσια αθλητικά του προσόντα αποτελούσαν οιωνό μεγάλων επιτευγμάτων, οι συνεχείς τραυματισμοί του, όμως, είχαν διαφορετική άποψη. Στα 29 του μόλις χρόνια κρέμασε τη φανέλα του, και επέλεξε να επιστρέψει στην πόλη, αναλαμβάνοντας από τη θέση του προπονητή τις τύχες των τμημάτων μπάσκετ του ΠΑΣ Ναυπάκτου.

Ποιος είναι, όμως, ο Γιώργος?

Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 11 ετών, όταν το μακρινό 1991 απέκτησε το πρώτο του δελτίο στην Ομόνοια Ναυπάκτου. Παίχτης από τα παιδικά τμήματα της ομάδας, γρήγορα απέσπασε θετικά σχόλια με το ταλέντο του, στρέφοντας πάνω του το ενδιαφέρον του Πρόεδρου του ΤΥΔΕΑ Μεσολογγίου, ο οποίος και κατάφερε το 1995 να τον εντάξει στο αντρικό τμήμα της ομάδας του. Ο Γιώργος ανταποκρίθηκε στις αυξημένες για την ηλικία του απαιτήσεις, αφού μόλις σε ηλικία 15 ετών αναδείχθηκε 2ος σκόρερ στην Α1 ΕΣΚΑΒΔΕ. Οι υπεύθυνοι της Ομόνοιας δεν έπαψαν να τον παρακολουθούν και σύντομα κατάλαβαν ότι έπρεπε να επιστρέψει. Η σκέψη τους έγινε πράξη το 1996, και για τα επόμενα δύο χρόνια ο Γιώργος αγωνίστηκε με την ομάδα της Ναυπάκτου στη Γ΄Εθνική κατηγορία.

Το πρώτο μεγάλο βήμα

Η συνεχιζόμενη πολύ καλή παρουσία του, αλλά και το πείσμα του να μοιάσει στους παίχτες που από μικρό παιδί θαύμαζε, του έδωσαν τη διετία 1996-98 το εισιτήριο για την Εθνική Εφήβων, στην οποία είχε 7 συμμετοχές. Εκεί είχε την τύχη να δουλέψει δίπλα σε έμπειρους ανθρώπους του μπάσκετ, όπως o Γ. Προεστός και ο Θ. Μπολάτογλου. Η παρουσία και το ταλέντο του γρήγορα έγιναν γνωστά στις μεγαλύτερες ομάδες της Α1 Εθνικής κατηγορίας, με τον Πανιώνιο του Μάκη Δενδρινού τελικά το καλοκαίρι του ‘98 να τον αποκτά, κάνοντας, κατά τα λεγόμενα των ανθρώπων του αθλήματος, ένα από τα καλύτερα deal της περιόδου. Χαρακτηριστικό, μάλιστα, είναι το άρθρο της Αθηναϊκής Εφημερίδας “Ο Φίλαθλος”, τον Σεπτέμβριο του 1998, όπου, σε σχόλιο για τα νέα αστέρια της Α1, ανέφερε: “Δίμετροι πλέι μέικερ σπανίζουν και όταν είναι μόλις 18 ετών, όπως ο Σταθάτος, έχουν πολύ μέλλον μπροστά τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι ο μοναδικός Ναυπάκτιος αθλητής που αγωνίστηκε σε ομάδα της Α1”.

Παράλληλα με το μπάσκετ, όμως, τον απασχολούσε ιδιαίτερα και η επίδοσή του στο σχολείο. Ο Γιώργος θυμάται τα χιλιόμετρα που έχει διανύσει με το παιδικό του ποδήλατο από το σχολείο στο γήπεδο και από εκεί στο φροντιστήριο. Σε αυτό, βέβαια, είχαν συμβάλλει και οι γονείς του, οι οποίοι δεν ήθελαν μόνο έναν καλό αθλητή, αλλά και έναν αριστούχο μαθητή.  Έτσι, στις Πανελλαδικές εξετάσεις, το 1998, εισήχθη στη Γυμναστική Ακαδημία της Αθήνας, όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 2003, με ειδικότητα, τι άλλο, την καλαθοσφαίριση. “Πώς συνδυάστηκαν μπάσκετ και σχολείο στα εφηβικά χρόνια?”, τον ρωτήσαμε για να μας απαντήσει: “Αν αγαπάς κάτι πάρα πολύ, βρίσκεις χρόνο να το κάνεις. Όσο φορτωμένο και αν είναι το πρόγραμμα ενός μαθητή, πιστεύω ότι εάν προγραμματίζει σωστά τον χρόνο του, και ξέρει πραγματικά τι θέλει, βάζει προτεραιότητες και τα προλαβαίνει όλα”. Δεν κρύβει ότι υπήρξαν και δύσκολες στιγμές, στις οποίες όμως και πάλι ο αθλητισμός έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αποφόρτισή του από το άγχος, προσθέτοντας ότι εάν είχε επιλέξει έναν από τους δύο δρόμους, τώρα σίγουρα θα το είχε μετανοιώσει.

Και η αρχή της κακοδαιμονίας
Η χρονιά εκείνη ήταν σταθμός για την καριέρα και τη ζωή του. Από τη μια το συμβόλαιο στην Α1, που ήταν παιδικό του όνειρο, και από την άλλη η εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Τι καλύτερο για ένα παιδί; Επειδή, ως γνωστόν, η σταδιοδρομία στο χώρο του αθλητισμού προϋποθέτει εκτός από ταλέντο και αρκετά μεγάλη δόση τύχης, ο Γιώργος υπήρξε αναμφίβολα ένας αθλητής που είχε μόνο το πρώτο. Τα άσχημα σημάδια έκαναν την εμφάνισή τους το ίδιο καλοκαίρι, καθώς, μετά και από τις εισηγήσεις του ιατρικού τμήματος του Πανιωνίου, χειρουργήθηκε στη μέση, και αναγκάστηκε έτσι να παραμείνει έξι μήνες εκτός αγωνιστικής δράσης. Το ερώτημα, όμως, παραμένει μέχρι σήμερα: Έπραξε σωστά μπαίνοντας εκείνη τη στιγμή στο χειρουργείο? “Με το εάν και το μπορεί δεν γράφεται ιστορία”, μας λέει, τονίζοντας ότι τότε έπρεπε να εμπιστευθεί την άποψη των ειδικών, εάν ήθελε, όπως του είχαν πει, να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο. Δυστυχώς, όμως, όπως παραδέχεται, από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, δεν ένιωσε ποτέ το σώμα του να είναι σε καλύτερη κατάσταση.

Η ώρα της επιστροφής, αλλά…

Την επόμενη σεζόν (1999), μετακόμισε δανεικός στην ομάδα του Αρίωνα στην Α2, όπου και παρέμεινε τελικά για δύο χρόνια. Το 2001 πήρε μεταγραφή στο Παγκρατίου, κάνοντας και πάλι μετά από τρία χρόνια τα αποφασιστικά βήματά του για την επάνοδο στη μεγάλη κατηγορία. Σκαλοπάτι αυτής η ομάδα του Παπάγου στην Α2 με προπονητές το Μ. Γκέκο και το Μ. Κυρίτση. Η πολύ καλή παρουσία του το 2003-4 τράβηξε και πάλι τα βλέμματα αρκετών από την Α1, κάνοντάς τον να πιστέψει σε μια νέα αρχή. Τα χαμόγελα, όμως, πάγωσαν, όταν κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης προς το τέλος της σεζόν, υπέστη ολική ρήξη αχίλλειου τένοντα. Απέχοντας για μια ολόκληρη αγωνιστική περίοδο από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις, σε ηλικία μόλις 24 ετών, ο Γιώργος σκεφτόταν σοβαρά να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η καριέρα του ως παίχτης, είχε τελειώσει πριν καλά – καλά αρχίσει.

Η συνάντησή του, όμως, και πάλι με τον Μ. Δενδρινό, που τότε ήταν τεχνικός σύμβουλος στην ομάδα του Γκυζιακού (Γ΄Εθνική), του άλλαξε γνώμη, βάζοντάς τον εκ νέου στο παρκέ, παραμένοντας στην ομάδα για τα επόμενα τρία χρόνια.. Τίποτα, όμως, πλέον δεν ήταν όπως παλιά. Η αυλαία έπεσε την περσινή σεζόν στην ομάδα του Χολαργού, όπου αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα του Γιώργου εντός των τεσσάρων γραμμών, μόλις στα 29 του χρόνια. Οι τραυματισμοί που είχαν επιβαρύνει το σώμα του τον οδήγησαν στην απόφαση να εγκαταλείψει την ενεργό δράση και να ασχοληθεί με το άθλημα που αγαπάει από άλλο πόστο. Έχοντας συλλέξει αρκετές εμπειρίες από όλα τα παραπάνω, αλλά και καταρτισμένος επιστημονικά γύρω από το άθλημα, κλείνει το κεφάλαιο του αθλητή και ανοίγει ένα άλλο, αυτό του προπονητή, θέλοντας να μυήσει τα μικρά παιδιά στη μαγεία του μπάσκετ.

Η διαδρομή είναι απόλαυση
Άξιζαν, τελικά, τον κόπο και τη δουλειά όλα τα παραπάνω? Παρότι ως αθλητής δεν κατάφερε να φτάσει εκεί που είχε ονειρευτεί, δηλώνει ικανοποιημένος γιατί από τη μεριά του προσπάθησε πολύ. Παρ΄ όλες τις δυσκολίες, δεν το έβαλε κάτω, και προσπαθούσε κάθε φορά να κάνει μια νέα αρχή.
Με νόημα υποστηρίζει ότι “σημασία δεν έχει μόνο να φτάσεις στην Ιθάκη – στο στόχο, σημασία έχει και το ταξίδι προς αυτόν”. “Κάθε στιγμή είναι μοναδική και από αυτή αποκομίζεις αρκετές εμπειρίες, που σε κάνουν καλύτερο αθλητή, αλλά κυρίως καλύτερο άνθρωπο΅, τονίζει, συμπληρώνοντας ότι “μέσω της αθλητικής διαπαιδαγώγησης, τα παιδιά και κυρίως οι έφηβοι αποκτούν αυτοπειθαρχία, ωριμότητα, υπευθυνότητα, με αποτέλεσμα να εντάσσονται πιο ομαλά στην κοινωνία, καθώς μαθαίνουν από μικρά να σκέφτονται και να ενεργούν ως ομάδα.

Καλύτερη στιγμή στην καριέρα του αναμφίβολα υπήρξε η μεταγραφή του στον Πανιώνιο. Με προπονητή τον Μ Δενδρινό και συμπαίκτες τους Κικίλια, Καράγκουτη, Λιμνιάτη,   Σταυρακόπουλο κ.α., ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα, εφάμιλλο με την κλίση του στην Εθνική Εφήβων από τον Νίκο Φιλίππου με προπονητή τον Γιώργο Προεστό, ο οποίος νωρίτερα είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων της Αθήνας. Για τις χειρότερες δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε, είναι γνωστές, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι τον έβγαλαν ακόμα πιο δυνατό ως άνθρωπο…

Μοιράσου το/ Αποθήκευσέ το στο...